"Tranen".

Ze is een boerendochter. Een boerendochter in de stad. Mijn ervaring heeft me geleerd dat "boerendochters in de stad" soms veel moeite doen om niet te laten zien dat ze boerendochter zijn. Extreme kleding, vaak wisselende haarkleurtjes en lekkere geurtjes (het anti stalmest syndroom). Maar het lichte accent en haar voornaam verraden de jeugd in de natuur, de jaren tussen groen en dieren. Klaske. Wit, rood, zwart haar, alle kleuren van de regenboog. De kinderen leveren vrijmoedig commentaar: "ik vond dat roze veel toffer !" Boven de dertig is Klaske wel zo oud geworden dat af en toe een kleine vorm van jeugdtrots naar boven komt. Zijn er lammetjes geboren op de kinderboerderij ? Klaske verteld dromerig over de lammetjes die ze nog met de fles groot gebracht heeft. Klaske is stoer en sterk, ik vind haar lief. En haar kleding, haar, accent maken haar nog liever. Soms ontroerd ze me. Haren zwart en wit, stoer zwart t-shirt, capri broek, hoge laarzen. Boven haar shirt verschijnen de bandjes van een spannende b.h., zo eentje met glinstersteentjes en bandjes overdwars. Als ze naar huis loopt schommelt ze licht en neemt ze grote stappen. Niet alleen haar accent verraad de weilanden en het nog met de hand kunnen melken.

Onze kinderen zitten bij elkaar op school. Bas bij Yishu in de klas, Klaskes oudste zoon Jips zit een groep hoger. We groeten elkaar iedere dag, soms even een gesprekje, maar haar groepje schoolpleinmoeders is niet mijn groepje schoolpleinmoeders. We zijn nooit bij elkaar op bezoek geweest, het is genoeg om te weten dat we elkaar aardig vinden.

Vanochtend op school zie ik Klaske staan huilen. Echt groot verdriet. De juf van Jips praat op haar in. Ik voel me even helemaal naar worden. Jips !. Want Jips gaat al een tijdje niet lekker. Negatief gedrag, lichamelijk onzeker; vaak vallen, slecht zien, kortom reden tot bezorgdheid. Vandaar dat er de laatste tijd onderzoeken zijn gedaan. Bloedonderzoek, reflexen-test, zelfs een hoofdscan. Tot nu toe geen duidelijkheid. Wel diepe ongerustheid en grote vermoeidheid. En nu staat Klaske te huilen. Ik dreutel wat, loop even Jips klas in, loop weer weg en weet niet goed wat te doen. Juf blijft met Klaske in gesprek, er ontstaat een oploopje in de gang dus vertrek ik maar naar huis. Thuis voel ik me onrustig en besluit de arm die ik om haar heen wil slaan te vertalen in bloemen. Ha, een doel ! Op naar het tuincentrum. Gangetje in, gangetje uit, wat zou ze mooi vinden ? Wat zal Klaske neerzetten, waar wil ze af en toe naar kijken, wat kan steun geven ? Ik besluit dat de tekst op het bijgevoegde kaartje voor de steun moet zorgen: "een knuffel is altijd goed". Ik koop uiteindelijk een plant en denk de juiste Klaske pot erbij gevonden te hebben. Ik maak me ongerust. Maar vertel mezelf dat het ook gewoon een van die shit dagen kan zijn waarbij de vermoeidheid alleen al genoeg is voor zo'n huilbui. Jips zat immers gewoon vrolijk in de klas te spelen ? Zelf heb ik ook een keer vreselijk gehuild toen ik Yi ophaalde van de peuterspeelzaal. Waarom ? Geen directe reden, was doodmoe en ik zag mijn prachtige dochter zitten in de kring. Wat genoeg bleek voor een stille maar constante stroom van tranen. Terwijl ik me verschuilde achter Yishu haar rug hield ik haar lijfje stevig vast en de tranen bleven maar stromen. Maar toch...... Ik wil Klaske zo snel mogelijk die plant geven zodat ze weet dat ik aan haar denk. Als het tijd is om Yishu op te halen neem ik de plant mee. Klaske zit al op het plein bij haar groepje. Geen tranen meer, maar ze maakt nog wel een beetje een verloren indruk. Ik loop naar haar toe en geef de plant. Verbaasd zegt ze:"waarom"? "Ik zag tranen", zeg ik en na haar een kus op haar voorhoofd gegeven te hebben loop ik weg. Wil niet dat ze zich verplicht voelt tot uitleg. Maar om haar zo zonder tranen en met plant te zien geeft me wel rust. 

De volgende ochtend krijg ik een glimlach. Ik hoor haar tegen een andere leerkracht zeggen:"ik heb eigenlijk altijd geweten dat hij anders was". Dus toch Jips.

De dag daarna lopen we samen met onze kinderen van het plein. "Ik zal je binnenkort bijpraten", zegt ze:"we hebben een hoop slecht nieuws gehad". We zwaaien naar elkaar en ik fiets naar huis. Shit, slecht nieuws ! Als ik nog even omkijk zie ik Klaske lopen met aan iedere hand een zoon, pratend en aandachtig luisterend. Dapper wijf. Boerendochter ooit, nu volop moeder, een moeder met verdriet.