De Feeks.

Het is vreselijk, weerzinwekkend en uiterst confronterend. Sinds een paar dagen ben ik veranderd in "de moeder die niemand wil hebben / wil zijn": de Feeks! ! Ik heb een excuus, absoluut, zelfs een goed excuus; longontsteking gecombineerd met pittige vermoeidheid. De diagnose longontsteking is sinds 2 weken gesteld, en gisteren bleek dat er nog geen verbetering te horen is, dus de volgende stap is longfoto's. Als ik hoest moet ik soms (soms helemaal....) overgeven en ik ben acuut incontinent geworden, wat uiterst grappig blijkt te zijn of laconiek ontvangen wordt met een "welkom bij de club". Mijn humeur is walgelijk ! Het lijkt wel alsof al mijn "goede" moedereigenschappen uitgehoest en in de bosjes gespuugd zijn ... (ja leuk de hond uitlaten zonder zakdoek, je komt direct op en totaal ander niveau ....).

Wat overgebleven is heet "De Feeks". En de Feeks is gemeen, driftig, cynisch en in aanleg agressief. "Hoe vaak moet ik je eigenlijk vragen om je laarzen aan te doen?" (cynisch)

"Zo nog niet geluisterd ...... breng maar 1 boekje terug naar de kast, ik lees vanavond dus 1 boekje minder voor ..." (gemeen)  

"Ik wacht niet meer, ik ben weg". (driftig)

En ik bemerk iets vreselijks .... het in aanleg agressieve.......

Tijdens het tandenpoetsen, waarbij dochterlief (cynisch) gewoon blijft neuriën en op de tandenborstel blijft bijten ondanks mijn "mond open"(gespannen) verzoek pakt mijn hand haar kin op een extreem stevige maniet vast. Ik knijp zelfs terwijl ik zeg:"dan doen we het wel op mamma's manier !". Mamma's manier ???? Ik ben helemaal niet zo'n mamma ! Ik ben de overleg mamma, de eindeloss geduld mamma, de 24/7 mamma. NOU NU DUS NIET ! Het eindeloos vragen stellen, normaal door deze trotse mamma gezien als vorm van intelligentie, brengt me nu bijna tot waanzin ! Houd in hemelsnaam even je mond !!! Laat me met rust !! Ga ergens logeren !! O.K. dat laatste heb ik niet gezegd maar wel gedacht. De hond krijgt de volle lading zodra we even samen zijn..... Terwijl hond alleen maar haar taak als "ik kef om alles" hond vervult. HOUD JE KOP ! En het gekke is, de hond reageert. De hond kruipt weg, schiet acuut in "asielhond met mishandel achtergrond" gedrag. Yishu reageert niet ! Yishu blijft zingen, blijft vragen stellen (grrrrrrr) en blijft absoluut niet 5 minuutjes op de bank zitten omdat mamma dat gevraagd heeft. Huppel, huppel, huppel .... Ik raap mezelf bij elkaar en ga in een rustige "ik wil even met je praten" houding met prinses Vrolijk op de bank zitten. "Lieverd, mamma is ziek, mamma is erg moe en daardoor niet zo gezellig, zelfs een beetje bozig af en toe. Wil jij mamma helpen nu mamma ziek is ? Dat we gewoon wat meer dingetjes samen doen en dat je luistert als mamma je wat vraagt ?" Natuurlijk wil Yishu dat graag doen ! Ik krijg zelfs een dikke knuffel en een "arme zieke mammaatje" theatervoorstelling. Vol goede moed gaan we boodschappen doen, de melk is op en wat eten vanavond is ook wel prettig. Geld en zakdoeken bij me en gezellig pratend in de auto. Boodschappen doen gaat redelijk. "Mag ik ...?" "Nee, je mag niet !" Maar dan komen we thuis. Volle boodschappentas en 3 losse pakken melk. Vriendelijk verzoek ik mijn 5 jarige om ook 1 pak melk te dragen zodat alles in 1 keer het pand binnenkomt. Een scene volgt. Een scene met tranen, met "ik ga lekker toch niets tillen, met "ik wil een andere moeder" uitgevoerd in de "ik gooi nu het pak melk op de grond" houding. Ik loop naar binnen, zet de boodschappen neer, loop naar buiten, pak mevrouw met pak melk bij haar arm, breng ze (in actieve looppas) naar binnen, meld dat we nu ook direct de hond uit gaan laten en reageer vervolgens nergens meer op. Jammerend zit de prinses achter op de fiets, terwijl hond met zelfmoordneigingen voor mijn wiel van links naar rechts en terug rent. Ik zeg niets ! Langzaam wordt het stil achter op. Langzaam begint er iets door te dringen. Het wordt zelfs heel stil achter op..... Zo stil dat ik quasi nonchalant omkijk om te zien of er hier sprake is van "door emoties in slaap gevallen". Nee, er wordt duidelijk nagedacht. Een denkrimpel en hangende schouders. Mamma is nu dus echt boos .... O.k., gedrag aanpassen. En dat doet ze de rest van de avond, alles gaat "goed". En ik voel me vreselijk ! Een gefrustreerde Feeks.

De nacht is voorspelbaar. Yishu is zo geschrokken dat ze iedere 10 minuten wil / moet weten of ik er nog ben. Of ze me "een hele lange knuffel" mag geven. Of ik morgen weer blij kijk ......

En zo belanden we samen in mijn bed. Yishu kan eindelijk slapen en ik kan eindelijk huilen. Ik vertel mezelf dat m'n gedrag echt komt door uitputting, door het ziek zijn. Dat ik geen Feeks genen heb, alleen een tijdelijke Feeks besmetting.

Yishu zoekt mijn hand in haar slaap, ik kus haar vingertjes en beloof haar (mijn) beterschap.