Hoe en Waarom .....

Ze slaapt. Mijn kleine meisje slaapt. En langzamerhand begint ze te "voelen" dat ze niet meer weg hoeft. Dat ze bij mij blijft. Dat ze echt mamma's Allerliefste van de hele wereld is. Dat mamma komt als ze huilt, nachtmerrie's heeft, pijn, verdriet, of een volle luier. In een nederlands bedje ligt een prachtig Chinees meisje, een meisje met een geschiedenis. Haar eigen geschiedenis. Moeilijk genoeg. Ik denk aan die andere bedjes; de ijzeren bedjes, allemaal (ooit) wit, in lange rijen, rijen, rijen. Glimlachende verzorgsters, te veel kinderen, en er komen er steeds bij. Meisjes vooral, in alle leeftijden; babies, peuters, kleuters, 8 jarigen..... Jongens ook; jongens met een "mankement"; albino, hazenlip, te veel of juist te weinig vingers, blind, een beentje dat mist of er vreemd gevormd bijhangt. Ik heb me nooit gerealiseerd dat adoptie zo'n pijn kan doen. Dat je naast het enorme verdriet van je eigen kind ook het verdriet en onrecht van al die andere kinderen mee gaat dragen. Onontkoombaar....voor mij althans. Ze slaapt; Mai's bonbon, Henkies gekke meid, Tante Miep's prinses, Oom Henk's supergirl, Layka's rottweiler, Tante Rita's chocolaatje. Ze is veilig; Mamma's Allerliefste van de hele wereld, maar soms ben ik zo boos....., zo verdrietig. Ieder kind heeft er recht op om iemands Allerliefste van de hele wereld te zijn !!!