Dubbele emoties.

Avond. Yishu slaapt en dan kruip ik meestal snel achter de computer om nog wat te werken.

Eerst mails checken. Direct springt het adres van Jacq er uit. Leuk, leuk, leuk !

Jacq en Frank horen bij het kleine groepje mensen waar ik altijd om zal geven ook al zien we elkaar weinig. Jacq en Frank waren getuigen van de “geboorte van mijn moederschap”.

Met nog drie stellen mochten wij eind 2003 afreizen naar China om onze dochters op te halen.

Yishu en haar China zusjes. We “klikten”. Enorm veel plezier samen gehad en gesprekken gevoerd waar ik nog steeds met dankbaarheid aan denk. De vriendschap is gebleven.

Ook toen direct na terugkomst in Nederland mijn toenmalig echtgenoot spoorloos verdween en ik letterlijk in een enorm diep gat viel.

Me afzonderde van de wereld om alleen nog maar de best mogelijke moeder te zijn voor mijn Wonder en om met hand en tand te vechten voor ons bestaan.

Jacq, Frank en hun drie kinderen waren er ! Met raad en daad !

Ik hou gewoon van ze !

En vanavond een mailtje, ik ben benieuwd !

Het bericht is fantastisch ! Vandaag zijn ze de trotse ouders geworden van een schitterend zoontje dat in China op ze wacht ! Ongelooflijk !

Ben even helemaal sprakeloos !!!

Dolblij, maar vrijwel direct slaat er ook een enorm gevoel van verdriet toe.

Een paar weken geleden heb ik van Kind en Toekomst te horen gekregen dat ik geen tweede kindje mag adopteren. Ik ben te oud.

Boven de 40 ben ik te oud om nog een aanvraag in te dienen.

De Nederlandse wetgeving zegt “nee” tegen mijn verlangen.

Het is zo gek, ik ben enorm blij voor Jacq en Frank en het prachtige jongetje dat hun zoon is en tegelijkertijd zo verdrietig dat het niet mijn zoon is.

De tranen rollen stil over m’n gezicht. Nadat ik te horen kreeg dat ik geen tweede aanvraag mocht indienen heb ik niet gehuild en nu stromen de tranen.

Ben ook boos, een boosheid die ik al zo lang niet meer gevoeld heb, namelijk verwijtende boosheid naar m’n voormalig echtgenoot. Door zijn bewust spoorloos zijn heb ik Yishu pas na drie jaar volgens Nederlands Recht kunnen adopteren.

Als alleenstaand ouder moet je namelijk eerst drie jaar bewijzen dat je in staat bent om een goede ouder te zijn.

Nadat de adoptieprocedure volgens Nederlands Recht eindelijk (!!!!) was afgerond en ik een nieuwe aanvraag kon indienen bleek ik te oud. En ik ben een goede ouder !

Ook steeds geweest ! Het is niet te beschrijven door hoewel ellende ik gekropen ben na de verdwijning van Meneer Spoorloos. En waar ik nog steeds door kruip !

Maar een goede ouder ben ik al die tijd geweest ! Mijn dochter heeft altijd op de eerste plaats gestaan, al mijn aandacht, liefde, zorg was en is voor haar.

En zo hoort het natuurlijk ook gewoon.

Door de afwijzing van mijn aanvraag realiseer ik me alleen heel goed dat ook dit een gevolg is van …..  Voor een deel bepalen zijn daden nog steeds mijn leven.

En dat voelt waardeloos ! Dat doet pijn !

Ik ben trouwens absoluut een voorstander van een leeftijdsgrens bij adoptie.

In China zagen we hoogbejaarde Amerikanen met jonge vrouwen door het hotel huppelen (nou huppelen …)  hun prachtige Chinese baby showend aan de wereld.

Dat zag er niet goed uit ! Ik werd er verdrietig van.

Maar ik ben jong ! Mijn dochter is 7 ! Ik vraag niet om een baby, ik vraag om een tweede kind. Drie, vier jaar oud is goed ! Een tweede kind om in ons (Yishu en mijn) hart te sluiten, om een gezinsleven te bieden, een toekomst na zijn/haar verleden.

Wauw, Jacq en Frank worden opnieuw pappa en mamma. Ik ben zo blij voor jullie !

Zie ons al weer allemaal op Schiphol staan, dit keer blauwe vlaggen, blauwe muisjes op de beschuit !!!! Lieverds Gefeliciteerd !

Eindelijk kan ik het bedje gaan schilderen, Yishu haar eerste bedje dat al weer zo lang wacht op het nieuwe prachtige kindje van Jacq.

Lieverds bedankt dat jullie deze fantastische gebeurtenis direct op de eerste dag van jullie nieuwe ouderschap met ons gedeeld hebben.

Ik ben dankbaar voor jullie vriendschap en jullie enorme grote hart !