Blessing.
Sommige kinderen zijn gewoon “meer”dan kind.
Hun ogen spreken de taal van veelwetendheid, ze stralen evenwicht, wijsheid en rust uit.
Als je ze tegenkomt stelen ze een stukje van je zijn, van je hart.
Blessing is net 4 jaar als ze bij Yishu in de groep komt.
Een prachtige meid met een donkere huid en van die haren waarvoor wij volwassenen de vreemdste en duurste capriolen uithalen. Haar naam had ik nooit eerder gehoord (als naam), normaal zou ik deze “te” vinden maar Blessing draagt haar naam volkomen terecht.
“Pikken”, is de eerste gedachte die bij me opkomt als ik haar ontmoet.
Een meid om te stelen. En tussen mijn Zegen en deze Blessing gebeurd iets moois.
Ze worden vriendinnen, voor zover dat mogelijk is bij jongste kleuters.
Samen met Bianca, groepsgenootje ook net 4 jaar, vormt dit drietal een clubje.
Alleen op school, want ze wonen te ver uit elkaar om ook buiten schooltijd samen te doerakken. Drie culturen bij elkaar; Bianca is Spaans, Blessing Surinaams en Yishu Chinees.
Een pittig stelletje dat ook regelmatig bots maar elkaar gewoon lief blijft vinden.
Blessing’s haar maakt grote indruk op Yishu, ze bestudeerd het uitgebreid en vertelt me dan ’s avonds hoe het hare er de volgende dag uit moet zien. Met handen en voeten desnoods, en als ik niet direct de prachtige creatie voor m’n netvlies weet te halen wordt ze boos. “Net als Blessing !!!” Onmogelijk, Blessing heeft Surinaams haar en een moeder die alle vlecht en haarverleng technieken beheerst en ook nog eens het geduld en de liefde heeft om deze urendurende operatie’s te volbrengen. Ik kom niet verder dan wat Bo Derek gepruttel.
“Mag ik dan alsjeblieft krullen, mam ?” Het compromis: krullen.
En zo gebeurd het dan mijn Aziatische droom ’s nachts ligt te slapen in een knalroze prinsessenbed met oer-Hollandse krulspelden in haar zwarte haar. Als ik ze er de volgende morgen uit haal is Yishu dolgelukkig. Ze voelt, zwiert, kust me en gaat met uitdagende stap onderweg naar school. Ik kan alleen maar een zucht van verlichting slaken dat ik er in geslaagd ben de krulspelden op de normale manier te verwijderen. Er is geen schaar aan te pas gekomen om vastgedraaide, verkeerd ingezette, totaal verklitte lokken te snoeien.
Voor alle duidelijkheid: mijn haar is kort, mijn haargeheim is gel, slechts in uitzonderlijke gevallen wordt de föhn gezocht en gevonden waarbij "stand voluit" het model bepaald.
Blessing. Als we de klas binnenkomen zegt ze: “Hallo lieve Yishu.” En ze kijkt me aan. Weer wordt ik getroffen door haar ogen. Geen kleuterogen, maar zoveel meer ogen.
Vergis je niet, Blessing is niet heilig, Blessing is een donder, een betwetertje, absoluut aanwezig en ze kan mijn dochter aan. Ik voel iets extra’s voor Blessing.
Blessing lijkt al zoveel geleefd te hebben. Wie haar ogen ziet en haar manier van doen observeert gaat in reïncarnatie geloven.
Blessing zegt; “dag mamma van Yishu”, maar ik hoor zoveel meer.
En vandaag hoor ik het ergst denkbare.
Blessing is ziek; een tumor ter grootte van een tennisbal heeft zich genesteld naast haar hartje en drukt op haar longen. Blijkbaar is Blessing al een aantal jaren geleden voor astmatische klachten onderzocht. Op de foto’s was een kleine verdikking te zien maar die was niet zorgwekkend. Omdat haar “astma klachten” aanhielden is kortgeleden opnieuw onderzoek verricht. De kleine verdikking blijkt uitgegroeid tot een tennisbal grote tumor. Geen astma.
En nu Blessing ? Wat ga je doen ? Wat is de bedoeling ?
Heb je die mooie naam gekregen omdat de Goden je al weer zo snel terug willen ?
Of is die naam een steun in de strijd die je moet aangaan en die je als “gezegende” gaat overwinnen ? Ik weet het niet ? Kinderen, ziekte, pijn, dood, ik weet daar niets van, sterker nog ik begrijp er niets van ! Het maakt me onrustig en boos.
Waarom heb je die wijze niet kleuter ogen ? Ligt alles dan echt al vast ?
Kan het echt zo zijn dat kinderen maar even aan ons gegeven worden, om intens veel van te houden, en om ze vervolgens weer af te moeten staan ?
Achter alles wat ik wil schrijven staat een vraagteken.
Weet je Blessing, misschien moet ik stoppen met de vraagtekens.
Jij bent gewoon het uitroepteken. Hoe de toekomst ook verschijnt, jij bent een uitroepteken.
Voor mij in ieder geval al het uitroepteken dat er “meer” is.
Blessing !!!!! |