Het Project Knuffelhormoon.                     

Gebrek aan liefde beschadigd de hersenen van het kind.

Tehuiskinderen dragen hun leven lang een onzichtbare handicap met zich mee. Een lichamelijke handicap die niet (direct) waarneembaar is, omdat deze handicap zich afspeelt in de hersenen. In de hersenen wordt namelijk te weinig Vasopressinne (ook ADH of Antidiuretisch hormoon genoemd) en Oxytocine aangemaakt. Deze hormonen worden ook wel knuffelhormonen genoemd. Een tekort van deze hormonen veroorzaakt een blijvend wantrouwen naar anderen en de onmogelijkheid tot hechting, liefhebben.

Kleuters die als baby'tje verwaarloosd zijn, maken in de hersenen duidelijk minder knuffelhormonen aan dan kinderen die van kleins af aan door liefhebbende ouders verzorgd zijn. Al lange tijd bestond het vermoeden dat kinderen beschadigd raken als ze in hun vroege jeugd niet genoeg geknuffeld zijn, emotioneel verwaarloosd worden. En nu is het ook wetenschappelijk bewezen door de Kindergeneeskundigen Alison Wismer Fries en Seth Pollak. Zij onderzochten jonge geadopteerde weesjes en hun conclusie is: mensen produceren vasopressinne en oxytocine (de knuffelhormonen) wanneer ze aandacht, liefde en warmte krijgen. Het volledige onderzoek kunt u lezen in het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences, 22 november 2005.

Hier treft u een samenvatting:

"Een groep kinderen die hun eerste 16 maanden in een weeshuis hadden doorgebracht (met weinig tot geen persoonlijke aandacht) werd vergeleken met een groep kinderen die door hun biologische ouders zijn grootgebracht. Belangrijk detail is dat de weeskinderen momenteel 4 1/2 jaar oud zijn (net als de andere kinderen) en allemaal al ongeveer 3 jaar in een liefdevol adoptiegezin wonen. De weeskinderen zijn dus alleen tijdens de eerste 16 maanden echt aandacht tekort gekomen. Bloedprikken bij de proefkinderen was absoluut verboden; te bedreigend, te lomp. In dit onderzoek is gewerkt met urinemonsters. De kinderen deden voor en na de verschillende testjes en plasje. De kinderen werden voor een beeldscherm op schoot gezet bij respectievelijk hun (adoptie-)moeder en een onbekende vrouw om dertig minuten spelletjes te doen die de computer aandroeg. Daarin waren allerlei aanraak-elementen opgenomen; kietelen, elkaar over het hoofd aaien, de vingers van de ander tellen, in elkaars oor fluisteren; knuffelige spelletjes. Voorafgaand aan de test hadden beide groepen kinderen eenzelfde hoeveelheid oxytocine in hun urine. Na de test was het oxytocine peil van de kinderen met een biologische moeder omhoog geschoten, terwijl dat van de verwaarloosde kinderen gelijk was gebleven. De geadopteerde kinderen maken over de hele linie minder vasopressine aan dan gepamperde leeftijdgenootjes, zo blijkt. Hun urine bevat voorafgaand aan de test niet half zo veel vasopressine als die van de kinderen met een natuurlijke moeder. Ook na de test blijft de hoeveelheid vasopressine in hun urine ver achter bij die van de niet geadopteerde kinderen." Zelfs nadat de weeskinderen al weer 3 jaar gepampert worden in hun adoptiegezin ! 

Er is sprake van een veranderde werking van de hersenen; de verwaarlozing heeft de hersenactiviteit gewijzigd.

 Kinderen raken inderdaad beschadigd als ze in hun vroege jeugd worden verwaarloosd, niet genoeg worden geknuffeld. Met als gevolg dat zij uiteindelijk, in hun verdere leven, niet meer in staat zijn een ander mens te vertrouwen, en normale sociale en affectieve relaties aan te gaan. Letterlijk niet weten, niet kunnen voelen wat "houden van" is ! Dus je kunt het ook niet "toepassen". Een zware emotionele handicap ! 

Tehuiskinderen worden, in de meeste gevallen, zo goed mogelijk verzorgd. Dit betreft hun lichamelijke verzorging, voor de zo ontzettend nodige geestelijke verzorging; knuffelen, persoonlijke aandacht, is gewoon geen tijd, geen geld. Stichting Kid Survivors vindt dit onjuist. Het is onmenselijk om mensen de wereld in te sturen zonder dat deze de mogelijkheid hebben om met medemensen te kunnen communiceren, zonder dat je "de taal" die de anderen spreken begrijpt. Hierdoor kunnen tevens, naast de persoonlijke wanhoop en eenzaamheid, enorme excessen ontstaan die voor alle mensen ongewenst zijn.

Wat te doen ?

Het fantastische is dat er voor deze enorme handicap een eenvoudig preventieve oplossing is:

Persoonlijke aandacht geven is het antwoord.

Een fantastische, bewezen, manier om de aanmaak van de knuffelhormonen bij baby's, jonge kinderen te stimuleren is o.a. massage. Baby-massage. Ervaren dat je leeft, je wordt aangeraakt, gerustgesteld, je hormoonhuishouding wordt gestimuleerd. Een levenslange handicap kan zo voorkomen worden.

Stichting Kid Survivors wil in de verschillende tehuizen "oudste" bewoners (tehuiskinderen van ongeveer 18 jaar) opleiden tot baby masseurs, persoonlijke aandacht gevers (voorlezen, stoeien, troosten, etc.). Het mooie hiervan is dat het voor iedereen positief werkt:

1. de jonge kinderen krijgen de stimulering die nodig is voor de aanmaak van de knuffelhormonen.

2. de oudste kinderen, die op het punt staan het tehuis te verlaten worden geschoold en krijgen een baan.

3. deze oudste kinderen ontwikkelen ook, in mindere mate, zelf nog knuffelhormonen door hun intensieve prettige contact met de andere kinderen.

Een uniek project, inderdaad ! Een enorm veelomvattend project waar Stichting Kid Survivors in gelooft !

Met uw steun gaan wij er voor !! Dit unieke project wordt ons grootste project !

Deze handicap hebben alle tehuiskinderen, dit verdriet, dit probleem is zo groot, daar kunnen en mogen en willen wij niet voor weg lopen. Natuurlijk zijn de resultaten niet direct duidelijk en niet "fotografeerbaar" zoals bijvoorbeeld bij ons hazenlipproject, maar de behandeling van deze handicap is minstens zo belangrijk.

Help u ons ?

Van alle donatie's wordt (vanaf januari 2007) 50 % gereserveerd voor de verdere ontwikkeling van dit Project Knuffelhormoon (tenzij natuurlijk anders vermeld door u).