Blessing.

Sommige kinderen zijn gewoon “meer”dan kind.

Hun ogen spreken de taal van veelwetendheid, ze stralen evenwicht, wijsheid en rust uit.

Als je ze tegenkomt stelen ze een stukje van je zijn, van je hart.

Blessing is net 4 jaar als ze bij Yishu in de groep komt.

Een prachtige meid met een donkere huid en van die haren waarvoor wij volwassenen de vreemdste en duurste capriolen uithalen. Haar naam had ik nooit eerder gehoord (als naam), normaal zou ik deze “te” vinden maar Blessing draagt haar naam volkomen terecht.

“Pikken”, is de eerste gedachte die bij me opkomt als ik haar ontmoet.

Een meid om te stelen. En tussen mijn Zegen en deze Blessing gebeurd iets moois.

Ze worden vriendinnen, voor zover dat mogelijk is bij jongste kleuters.

Samen met Bianca, groepsgenootje ook net 4 jaar, vormt dit drietal een clubje.

Alleen op school, want ze wonen te ver uit elkaar om ook buiten  schooltijd samen te doerakken. Drie culturen bij elkaar; Bianca is Spaans, Blessing Surinaams en Yishu Chinees. 

Een pittig stelletje dat ook regelmatig bots maar elkaar gewoon lief blijft vinden.

Blessing’s haar  maakt grote indruk op Yishu, ze bestudeerd het uitgebreid en vertelt me dan ’s avonds hoe het hare er de volgende dag uit moet zien. Met handen en voeten desnoods, en als ik niet direct de prachtige creatie voor m’n netvlies weet te halen wordt ze boos. “Net als Blessing !!!” Onmogelijk, Blessing heeft Surinaams haar en een moeder die alle vlecht en haarverleng technieken beheerst en ook nog eens het geduld en de liefde heeft om deze urendurende operatie’s te volbrengen. Ik kom niet verder dan wat Bo Derek gepruttel.

“Mag ik dan alsjeblieft krullen, mam ?” Het compromis: krullen.

En zo gebeurd het dan mijn Aziatische droom ’s nachts ligt te slapen in een knalroze prinsessenbed met oer-Hollandse krulspelden in haar zwarte haar. Als ik ze er de volgende morgen uit haal is Yishu dolgelukkig. Ze voelt, zwiert, kust me en gaat met uitdagende stap onderweg naar school. Ik kan alleen maar een zucht van verlichting slaken dat ik er in geslaagd ben de krulspelden op de normale manier te verwijderen. Er is geen schaar aan te pas gekomen om vastgedraaide, verkeerd ingezette, totaal verklitte lokken te snoeien.

Voor alle duidelijkheid: mijn haar is kort, mijn haargeheim is gel, slechts in uitzonderlijke gevallen wordt de föhn gezocht en gevonden waarbij "stand voluit" het model bepaald.

Blessing. Als we de klas binnenkomen zegt ze: “Hallo lieve Yishu.” En ze kijkt me aan. Weer wordt ik getroffen door haar ogen. Geen kleuterogen, maar zoveel meer ogen.

Vergis je niet, Blessing is niet heilig, Blessing is een donder, een betwetertje, absoluut aanwezig en ze kan mijn dochter aan. Ik voel iets extra’s voor Blessing.

Blessing lijkt al zoveel geleefd te hebben. Wie haar ogen ziet en haar manier van doen observeert gaat in reïncarnatie geloven.

Blessing zegt; “dag mamma van Yishu”, maar ik hoor zoveel meer.

En vandaag hoor ik het ergst denkbare.

Blessing is ziek; een tumor ter grootte van een tennisbal heeft zich genesteld naast haar hartje en drukt op haar longen. Blijkbaar is Blessing al een aantal jaren geleden voor astmatische klachten onderzocht. Op de foto’s was een kleine verdikking te zien maar die was niet zorgwekkend. Omdat haar “astma klachten” aanhielden is kortgeleden opnieuw onderzoek verricht. De kleine verdikking blijkt uitgegroeid tot een tennisbal grote tumor. Geen astma.

En nu Blessing ? Wat ga je doen ? Wat is de bedoeling ?

Heb je die mooie naam gekregen omdat de Goden je al weer zo snel terug willen ?

Of is die naam een steun in de strijd die je moet aangaan en die je als “gezegende” gaat overwinnen ? Ik weet het niet ? Kinderen, ziekte, pijn, dood, ik weet daar niets van, sterker nog ik begrijp er niets van ! Het maakt me onrustig en boos.

Waarom heb je die wijze niet kleuter ogen ? Ligt alles dan echt al vast ?

Kan het echt zo zijn dat kinderen maar even aan ons gegeven worden, om intens veel van te houden, en om ze vervolgens weer af te moeten staan ?

Achter alles wat ik wil schrijven staat een vraagteken.

Weet je Blessing, misschien moet ik stoppen met de vraagtekens.

Jij bent gewoon het uitroepteken. Hoe de toekomst ook verschijnt, jij bent een uitroepteken.

Voor mij in ieder geval al het uitroepteken dat er “meer” is.

Blessing !!!!!

Dubbele emoties.

Avond. Yishu slaapt en dan kruip ik meestal snel achter de computer om nog wat te werken.

Eerst mails checken. Direct springt het adres van Jacq er uit. Leuk, leuk, leuk !

Jacq en Frank horen bij het kleine groepje mensen waar ik altijd om zal geven ook al zien we elkaar weinig. Jacq en Frank waren getuigen van de “geboorte van mijn moederschap”.

Met nog drie stellen mochten wij eind 2003 afreizen naar China om onze dochters op te halen.

Yishu en haar China zusjes. We “klikten”. Enorm veel plezier samen gehad en gesprekken gevoerd waar ik nog steeds met dankbaarheid aan denk. De vriendschap is gebleven.

Ook toen direct na terugkomst in Nederland mijn toenmalig echtgenoot spoorloos verdween en ik letterlijk in een enorm diep gat viel.

Me afzonderde van de wereld om alleen nog maar de best mogelijke moeder te zijn voor mijn Wonder en om met hand en tand te vechten voor ons bestaan.

Jacq, Frank en hun drie kinderen waren er ! Met raad en daad !

Ik hou gewoon van ze !

En vanavond een mailtje, ik ben benieuwd !

Het bericht is fantastisch ! Vandaag zijn ze de trotse ouders geworden van een schitterend zoontje dat in China op ze wacht ! Ongelooflijk !

Ben even helemaal sprakeloos !!!

Dolblij, maar vrijwel direct slaat er ook een enorm gevoel van verdriet toe.

Een paar weken geleden heb ik van Kind en Toekomst te horen gekregen dat ik geen tweede kindje mag adopteren. Ik ben te oud.

Boven de 40 ben ik te oud om nog een aanvraag in te dienen.

De Nederlandse wetgeving zegt “nee” tegen mijn verlangen.

Het is zo gek, ik ben enorm blij voor Jacq en Frank en het prachtige jongetje dat hun zoon is en tegelijkertijd zo verdrietig dat het niet mijn zoon is.

De tranen rollen stil over m’n gezicht. Nadat ik te horen kreeg dat ik geen tweede aanvraag mocht indienen heb ik niet gehuild en nu stromen de tranen.

Ben ook boos, een boosheid die ik al zo lang niet meer gevoeld heb, namelijk verwijtende boosheid naar m’n voormalig echtgenoot. Door zijn bewust spoorloos zijn heb ik Yishu pas na drie jaar volgens Nederlands Recht kunnen adopteren.

Als alleenstaand ouder moet je namelijk eerst drie jaar bewijzen dat je in staat bent om een goede ouder te zijn.

Nadat de adoptieprocedure volgens Nederlands Recht eindelijk (!!!!) was afgerond en ik een nieuwe aanvraag kon indienen bleek ik te oud. En ik ben een goede ouder !

Ook steeds geweest ! Het is niet te beschrijven door hoewel ellende ik gekropen ben na de verdwijning van Meneer Spoorloos. En waar ik nog steeds door kruip !

Maar een goede ouder ben ik al die tijd geweest ! Mijn dochter heeft altijd op de eerste plaats gestaan, al mijn aandacht, liefde, zorg was en is voor haar.

En zo hoort het natuurlijk ook gewoon.

Door de afwijzing van mijn aanvraag realiseer ik me alleen heel goed dat ook dit een gevolg is van …..  Voor een deel bepalen zijn daden nog steeds mijn leven.

En dat voelt waardeloos ! Dat doet pijn !

Ik ben trouwens absoluut een voorstander van een leeftijdsgrens bij adoptie.

In China zagen we hoogbejaarde Amerikanen met jonge vrouwen door het hotel huppelen (nou huppelen …)  hun prachtige Chinese baby showend aan de wereld.

Dat zag er niet goed uit ! Ik werd er verdrietig van.

Maar ik ben jong ! Mijn dochter is 7 ! Ik vraag niet om een baby, ik vraag om een tweede kind. Drie, vier jaar oud is goed ! Een tweede kind om in ons (Yishu en mijn) hart te sluiten, om een gezinsleven te bieden, een toekomst na zijn/haar verleden.

Wauw, Jacq en Frank worden opnieuw pappa en mamma. Ik ben zo blij voor jullie !

Zie ons al weer allemaal op Schiphol staan, dit keer blauwe vlaggen, blauwe muisjes op de beschuit !!!! Lieverds Gefeliciteerd !

Eindelijk kan ik het bedje gaan schilderen, Yishu haar eerste bedje dat al weer zo lang wacht op het nieuwe prachtige kindje van Jacq.

Lieverds bedankt dat jullie deze fantastische gebeurtenis direct op de eerste dag van jullie nieuwe ouderschap met ons gedeeld hebben.

Ik ben dankbaar voor jullie vriendschap en jullie enorme grote hart !

Djamie schrijft columns over haar leven.

Meer informatie over de columns en Djamie zelf kunt u lezen in het stukje "Even Voorstellen" boven de column "Multi Culti" van 26 juni 2007.

De Feeks.

Het is vreselijk, weerzinwekkend en uiterst confronterend. Sinds een paar dagen ben ik veranderd in "de moeder die niemand wil hebben / wil zijn": de Feeks! ! Ik heb een excuus, absoluut, zelfs een goed excuus; longontsteking gecombineerd met pittige vermoeidheid. De diagnose longontsteking is sinds 2 weken gesteld, en gisteren bleek dat er nog geen verbetering te horen is, dus de volgende stap is longfoto's. Als ik hoest moet ik soms (soms helemaal....) overgeven en ik ben acuut incontinent geworden, wat uiterst grappig blijkt te zijn of laconiek ontvangen wordt met een "welkom bij de club". Mijn humeur is walgelijk ! Het lijkt wel alsof al mijn "goede" moedereigenschappen uitgehoest en in de bosjes gespuugd zijn ... (ja leuk de hond uitlaten zonder zakdoek, je komt direct op en totaal ander niveau ....).

Wat overgebleven is heet "De Feeks". En de Feeks is gemeen, driftig, cynisch en in aanleg agressief. "Hoe vaak moet ik je eigenlijk vragen om je laarzen aan te doen?" (cynisch)

"Zo nog niet geluisterd ...... breng maar 1 boekje terug naar de kast, ik lees vanavond dus 1 boekje minder voor ..." (gemeen)  

"Ik wacht niet meer, ik ben weg". (driftig)

En ik bemerk iets vreselijks .... het in aanleg agressieve.......

Tijdens het tandenpoetsen, waarbij dochterlief (cynisch) gewoon blijft neuriën en op de tandenborstel blijft bijten ondanks mijn "mond open"(gespannen) verzoek pakt mijn hand haar kin op een extreem stevige maniet vast. Ik knijp zelfs terwijl ik zeg:"dan doen we het wel op mamma's manier !". Mamma's manier ???? Ik ben helemaal niet zo'n mamma ! Ik ben de overleg mamma, de eindeloss geduld mamma, de 24/7 mamma. NOU NU DUS NIET ! Het eindeloos vragen stellen, normaal door deze trotse mamma gezien als vorm van intelligentie, brengt me nu bijna tot waanzin ! Houd in hemelsnaam even je mond !!! Laat me met rust !! Ga ergens logeren !! O.K. dat laatste heb ik niet gezegd maar wel gedacht. De hond krijgt de volle lading zodra we even samen zijn..... Terwijl hond alleen maar haar taak als "ik kef om alles" hond vervult. HOUD JE KOP ! En het gekke is, de hond reageert. De hond kruipt weg, schiet acuut in "asielhond met mishandel achtergrond" gedrag. Yishu reageert niet ! Yishu blijft zingen, blijft vragen stellen (grrrrrrr) en blijft absoluut niet 5 minuutjes op de bank zitten omdat mamma dat gevraagd heeft. Huppel, huppel, huppel .... Ik raap mezelf bij elkaar en ga in een rustige "ik wil even met je praten" houding met prinses Vrolijk op de bank zitten. "Lieverd, mamma is ziek, mamma is erg moe en daardoor niet zo gezellig, zelfs een beetje bozig af en toe. Wil jij mamma helpen nu mamma ziek is ? Dat we gewoon wat meer dingetjes samen doen en dat je luistert als mamma je wat vraagt ?" Natuurlijk wil Yishu dat graag doen ! Ik krijg zelfs een dikke knuffel en een "arme zieke mammaatje" theatervoorstelling. Vol goede moed gaan we boodschappen doen, de melk is op en wat eten vanavond is ook wel prettig. Geld en zakdoeken bij me en gezellig pratend in de auto. Boodschappen doen gaat redelijk. "Mag ik ...?" "Nee, je mag niet !" Maar dan komen we thuis. Volle boodschappentas en 3 losse pakken melk. Vriendelijk verzoek ik mijn 5 jarige om ook 1 pak melk te dragen zodat alles in 1 keer het pand binnenkomt. Een scene volgt. Een scene met tranen, met "ik ga lekker toch niets tillen, met "ik wil een andere moeder" uitgevoerd in de "ik gooi nu het pak melk op de grond" houding. Ik loop naar binnen, zet de boodschappen neer, loop naar buiten, pak mevrouw met pak melk bij haar arm, breng ze (in actieve looppas) naar binnen, meld dat we nu ook direct de hond uit gaan laten en reageer vervolgens nergens meer op. Jammerend zit de prinses achter op de fiets, terwijl hond met zelfmoordneigingen voor mijn wiel van links naar rechts en terug rent. Ik zeg niets ! Langzaam wordt het stil achter op. Langzaam begint er iets door te dringen. Het wordt zelfs heel stil achter op..... Zo stil dat ik quasi nonchalant omkijk om te zien of er hier sprake is van "door emoties in slaap gevallen". Nee, er wordt duidelijk nagedacht. Een denkrimpel en hangende schouders. Mamma is nu dus echt boos .... O.k., gedrag aanpassen. En dat doet ze de rest van de avond, alles gaat "goed". En ik voel me vreselijk ! Een gefrustreerde Feeks.

De nacht is voorspelbaar. Yishu is zo geschrokken dat ze iedere 10 minuten wil / moet weten of ik er nog ben. Of ze me "een hele lange knuffel" mag geven. Of ik morgen weer blij kijk ......

En zo belanden we samen in mijn bed. Yishu kan eindelijk slapen en ik kan eindelijk huilen. Ik vertel mezelf dat m'n gedrag echt komt door uitputting, door het ziek zijn. Dat ik geen Feeks genen heb, alleen een tijdelijke Feeks besmetting.

Yishu zoekt mijn hand in haar slaap, ik kus haar vingertjes en beloof haar (mijn) beterschap.

Sint.

Vanavond heb je weer je schoen gezet. Wortel, tomaat, water, zingen...... en je hoopt op een cadeau. Niet iets lekkers maar een echt cadeau. Bijvoorbeeld een zaklamp zoals Maureen kreeg, of "Liani" laarzen (bruin met frutsels), of een dure (!!!) knuffel. Rustig glimlachend leg ik uit, voor de 5de keer, dat Sint in schoentjes meestal alleen iets lekkers doet en dat de CADEAUS op 5 december komen. Zwakke poging, geen resultaat. Sint heeft je namelijk bij "de eerste keer schoentje zetten" volledig verpest. En dat krijg ik niet meer in de juiste proporties gepraat.

Zaterdag 18 november 2006. Ik had geen speciaal gevoel bij deze datum, alleen een stil gevoel van genot omdat ik waarschijnlijk de kans zou krijgen me even af te zonderen, even stil, even helemaal niks ! Mamma is zo moe, mamma gaat even slapen. Jij gaat even lekker spelen (met lieve oppasvriendin), mamma is zo terug. Een 10-tal keer bevestigen dat ik echt terug kom en dan is het zo ver ! Tadaaaaaa ! Deken over de kop, bieb boek bij de hand, schuldgevoel (lui, slechte moeder) wegduwen ........... De Voordeurbel ! Zeer nadrukkelijke voetstappen op de trap; "joehoe...." Mijn moeder, Omi, Mai. Helemaal verontwaardigd. "Ik dacht die zitten al voor de televisie met chips en lekkers en die roepen wat leuk dat je er aan gedacht hebt Mai en wat fijn dat je er bent !" Langzaam begint er iets te dagen; Sinterklaas komt vandaag in Nederland aan ....... En natuurlijk hoor je dan, het liefst jong, stralend, leuk aangekleed, in de make-up, zonder uitputtingssporen, voor de televisie te zitten, met warme chocomel, speculaas en goede zangstem. Zie je wel: ik ben een luie slechte moeder !! Me diep schamend hobbel ik achter Mai aan naar beneden. Ben niet alleen vergeten dat Super Sint vandaag aan komt, maar ook dat er vanavond een schoentje gezet mag worden. Juffrouw Wijsneus hoef ik straks, tijdens het boodschappen doen, echt niet even een ander pad in te sturen zodat ik een chocolade kikker kan scoren.... Gelukkig stelt een Lieverd voor om onderweg naar ons toe een schoencadeautje in te slaan. En hier gaat het mis ...... Glunderend komt Lieverd even later binnen met een grote tas. Zo opgewonden dat deze hulp Sint het liefst direct aan juffrouw Wijsneus wil laten zien wat een ontzettend leuk cadeau er gekocht is. In de keuken wordt het mij getoond: een Make Up Koffer ! Met alles er op en er aan ! Wauw, zouden de andere moeders wel weten dat zulke schitterende make-up koffers gewoon te koop zijn ? Hulp Sint gaat het liefst even snel rondbellen om alle tante's, vriendinnen, buurvrouwen te attenderen op deze mogelijkheid. Deze hulp Sint heeft duidelijk alleen 1 zoon (van 16 jaar) !

's Ochtends sta je te trillen van opwinding, en die opwinding wordt beloond ! De Make Up Koffer is Het Helemaal ! Toffe Sint ! Natuurlijk is die koffer het helemaal ! Wie wil er nou niet zo'n koffer ? IK WIL ZO'N KOFFER !!!! Dochterlief en vriendin spelen er uren mee, gaan volledig in de make-up naar school (groep 1) en de gezichtsglitters blijken niet alleen niet meer van de vloer te verdwijnen, maar ook niet uit mijn haar, van mijn bovenlip en al die delen die IK liever niet benadrukt zie door Bling Bling.

En nu mag je voor de 2de keer je schoen zetten. Positief is dat je een sandaal en geen laars uitkiest. Nogmaals leg ik de nadruk op "lekkers"......moeilijk.... Dus je praat nog even zelf met de Goedheiligman; "Lieve Sint en Pieten, ik heb gewoon liever een echt cadeau."

Als ik 's avonds je schoen ga vullen (staaf smarties met een sint er op en chocolade geld) zie ik dat je nog wat cadeautjes voor de Sint naast je schoen hebt gezet. Omkoperij ! Gipsafdruk van je handje, K3 armband en een zilveren kerstklokje. heel mooi op een rijtje. Ik moet hardop lachen. Het liefst ruk ik de (nog verstopte) poppenwagen uit de gangkast, maar ik ben sterk. Je moet nog even wachten ....

Als we de volgende ochtend de trap aflopen blijf je me vertellen dat "je echt denkt dat Sint een cadeau gebracht heeft". Positief denken ! Voor de deur sta je zenuwachtig te (plas) huppelen, vol spanning houd je je vinger voor je mond. Ssssssst. Als je de kamer binnen loopt is het even stil...... Maar Sint's snoep buis valt in GOEDE AARDE !!!! En als je de tekening ziet die Zwarte Piet speciaal voor jou gemaakt heeft, nota bene met krijtjes uit je eigen knutselkist, zeg je heel dapper; "dat is eigenlijk ook een cadeau".

Een paar minuten later ben je "gelukkig" (??) weer helemaal je zelf. Vanaf de bank hoor ik;"chocoladecenten, bleh ! Die zijn voor jou Mam ! Blehhhhh !"

"Tranen".

Ze is een boerendochter. Een boerendochter in de stad. Mijn ervaring heeft me geleerd dat "boerendochters in de stad" soms veel moeite doen om niet te laten zien dat ze boerendochter zijn. Extreme kleding, vaak wisselende haarkleurtjes en lekkere geurtjes (het anti stalmest syndroom). Maar het lichte accent en haar voornaam verraden de jeugd in de natuur, de jaren tussen groen en dieren. Klaske. Wit, rood, zwart haar, alle kleuren van de regenboog. De kinderen leveren vrijmoedig commentaar: "ik vond dat roze veel toffer !" Boven de dertig is Klaske wel zo oud geworden dat af en toe een kleine vorm van jeugdtrots naar boven komt. Zijn er lammetjes geboren op de kinderboerderij ? Klaske verteld dromerig over de lammetjes die ze nog met de fles groot gebracht heeft. Klaske is stoer en sterk, ik vind haar lief. En haar kleding, haar, accent maken haar nog liever. Soms ontroerd ze me. Haren zwart en wit, stoer zwart t-shirt, capri broek, hoge laarzen. Boven haar shirt verschijnen de bandjes van een spannende b.h., zo eentje met glinstersteentjes en bandjes overdwars. Als ze naar huis loopt schommelt ze licht en neemt ze grote stappen. Niet alleen haar accent verraad de weilanden en het nog met de hand kunnen melken.

Onze kinderen zitten bij elkaar op school. Bas bij Yishu in de klas, Klaskes oudste zoon Jips zit een groep hoger. We groeten elkaar iedere dag, soms even een gesprekje, maar haar groepje schoolpleinmoeders is niet mijn groepje schoolpleinmoeders. We zijn nooit bij elkaar op bezoek geweest, het is genoeg om te weten dat we elkaar aardig vinden.

Vanochtend op school zie ik Klaske staan huilen. Echt groot verdriet. De juf van Jips praat op haar in. Ik voel me even helemaal naar worden. Jips !. Want Jips gaat al een tijdje niet lekker. Negatief gedrag, lichamelijk onzeker; vaak vallen, slecht zien, kortom reden tot bezorgdheid. Vandaar dat er de laatste tijd onderzoeken zijn gedaan. Bloedonderzoek, reflexen-test, zelfs een hoofdscan. Tot nu toe geen duidelijkheid. Wel diepe ongerustheid en grote vermoeidheid. En nu staat Klaske te huilen. Ik dreutel wat, loop even Jips klas in, loop weer weg en weet niet goed wat te doen. Juf blijft met Klaske in gesprek, er ontstaat een oploopje in de gang dus vertrek ik maar naar huis. Thuis voel ik me onrustig en besluit de arm die ik om haar heen wil slaan te vertalen in bloemen. Ha, een doel ! Op naar het tuincentrum. Gangetje in, gangetje uit, wat zou ze mooi vinden ? Wat zal Klaske neerzetten, waar wil ze af en toe naar kijken, wat kan steun geven ? Ik besluit dat de tekst op het bijgevoegde kaartje voor de steun moet zorgen: "een knuffel is altijd goed". Ik koop uiteindelijk een plant en denk de juiste Klaske pot erbij gevonden te hebben. Ik maak me ongerust. Maar vertel mezelf dat het ook gewoon een van die shit dagen kan zijn waarbij de vermoeidheid alleen al genoeg is voor zo'n huilbui. Jips zat immers gewoon vrolijk in de klas te spelen ? Zelf heb ik ook een keer vreselijk gehuild toen ik Yi ophaalde van de peuterspeelzaal. Waarom ? Geen directe reden, was doodmoe en ik zag mijn prachtige dochter zitten in de kring. Wat genoeg bleek voor een stille maar constante stroom van tranen. Terwijl ik me verschuilde achter Yishu haar rug hield ik haar lijfje stevig vast en de tranen bleven maar stromen. Maar toch...... Ik wil Klaske zo snel mogelijk die plant geven zodat ze weet dat ik aan haar denk. Als het tijd is om Yishu op te halen neem ik de plant mee. Klaske zit al op het plein bij haar groepje. Geen tranen meer, maar ze maakt nog wel een beetje een verloren indruk. Ik loop naar haar toe en geef de plant. Verbaasd zegt ze:"waarom"? "Ik zag tranen", zeg ik en na haar een kus op haar voorhoofd gegeven te hebben loop ik weg. Wil niet dat ze zich verplicht voelt tot uitleg. Maar om haar zo zonder tranen en met plant te zien geeft me wel rust. 

De volgende ochtend krijg ik een glimlach. Ik hoor haar tegen een andere leerkracht zeggen:"ik heb eigenlijk altijd geweten dat hij anders was". Dus toch Jips.

De dag daarna lopen we samen met onze kinderen van het plein. "Ik zal je binnenkort bijpraten", zegt ze:"we hebben een hoop slecht nieuws gehad". We zwaaien naar elkaar en ik fiets naar huis. Shit, slecht nieuws ! Als ik nog even omkijk zie ik Klaske lopen met aan iedere hand een zoon, pratend en aandachtig luisterend. Dapper wijf. Boerendochter ooit, nu volop moeder, een moeder met verdriet.

Djamie Hillekens schrijft columns over haar leven. Haar zakelijke columns verschenen al eerder in het internationale schoenenmagazine "Shoe". De columns die betrekking hebben op haar dochter Yishu, adoptie, andere kinderen, ouders, etc. worden gepubliceerd in het tijdschrift "Info" van adoptiespecialist Kind en Toekomst. Deze columns leest u hier ook. Hieronder stelt Djamie zich even aan u voor, gevolgd door de column "Multi Culti" die in juni 2007 gepubliceerd werd.

"Even voorstellen !"

Vanaf mijn 14de wist ik dat ik kinderen wilde adopteren. Heel zelfverzekerd, heel idealistisch; "er waren immers kinderen genoeg op de wereld !" Op mijn 14de werd ik ook vegetariër, dus het wereldverbeteren zat er echt helemaal in. Maar geen geitewollensokken, integendeel Punk, met hoofdletter P ! De veiligheidsspelden in mijn wang. (O.k. ze zaten niet door m'n vlees, maar dat zagen "de buitenstaanders"niet, en het schokeffect bleef derhalve het zelfde.) Ben nog steeds vegetariër maar de punk laat zich aan de buitenkant nog maar weinig zien, die woont lekker in m'n hart en draait een sjekkie. Het kinderen adopteren is 1 kind geworden; mijn unieke Chinese meid: Yishu ! Volledig Yishu Shen-Tree ! Tegendraads, actrice, soms ernstig boos op de wereld, melodramatisch, kortom een kind uit m'n buik had niet meer op mij kunnen lijken. Ze is ook nog eens vertederend mooi, zo mooi had ik haar niet kunnen maken.

Yishu. Ik wist niet dat dit soort houden van bestond....

Oh ja, mijn naam is Djamie, sinds 1 dag na aankomst in Nederland met dochter, alleenstaand ouder. (lang verhaal .....) Curriculum vitae: leerkracht gespecialiseerd in moeilijk lerende kinderen, ontwikkelde anti vandalisme project voor Politie, 2 jaar Nederlands Recht, zelfstandig ondernemer (import-export), ontwerpster schoenen, columniste, bijstandsmoeder.

Multi Culti, juni 2007

Yishu en ik wonen in Almere en dat heeft 1 groot voordeel; Almere is multi culti. Dagelijks blijkt dat deze multi culti omgeving, vooral de school, zorgt voor een makkelijkere eerste adoptie acceptatie. In ieder geval lijkt het zo te werken voor Yishu. Ze vormt namelijk geen uitzondering. Op het schoolplein staan volop witte, en natuurlijk ook bruine, zwarte en mengkleur moeders, die prachtige gekleurde kinderen ophalen. Geboortelanden ? We hebben ze in overvloed ! Bianca is geboren in Spanje, Noual komt uit Turkije, Shikal is Marrokaans, Blessing Surinaams, Yishu is geboren in China, Rita is Viëtnamees en Nils komt uit Friesland. FriesLAND, dus geen Nederland voor mijn dochter. Zo meteen zit mijn autootje vol met Suriname, China en Nederland en allemaal eten ze, tussen de middag, pannenkoeken met warme kaas. Ik had nooit gedacht dat deze Multi Culti school zo'n heerlijke veilige start voor mijn dochter zou betekenen. Gewoon niet bij stil gestaan ! Ik bekeek het voornamelijk pedagogisch; een school met 90% kleurtjes, hoe zou het onderwijs zijn ? Taalachterstanden, te weinig mogelijkheden voor persoonlijke aandacht, enzovoort, enzovoort. Nee dus, gewoon een enorm leuke school, goed onderwijs, prima sfeer. En al die kleurtjes en landen van afkomst bieden mijn dochter een heerlijk nestje waarin geboortelanden bij het gesprek van de dag horen. Je kunt er zelfs je voordeel uithalen: "ik ben hartstikke sterk, want ik kom uit China !" Trouwens, tijdens feestjes is het buffet super uitgebreid en veelzijdig. Yishu zorgt steevast voor de sateh, die dan ligt te pronken naast de loempia's, halal gerechten, saucijzenbroodjes, krentenbollen, mierzoet Turks gebak, blokjes kaas, leverworst en rijstballen. En allemaal spreken we Nederlands ! Alleen onze kleuren, namen, haardracht, roklengte en overige kledingdetails van de mamma's, verschillen. O.k., die namen... dat is wennen ! De "Hollandse"namen zijn in de minderheid, sterk in de minderheid. Dochterlief hoorde me laatst iemand Piet noemen en schoot direct in een lachstuip. "Piet, zo heet je toch niet !!" Ze dacht echt dat ik de grap van de eeuw maakte. (Gekke mamma ......) Mij kost het uitspreken van al die (wel bestaande) schitterende namen wel eens moeite. "Mam, het is Nisjerayan, Nie-sje-rayyy-an !" Kwestie van oefenen en trouwens Yishu, fonetisch Jieshjoe, blijkt voor anderen weer tonggymnastiek. Zelden gaat het in 1 keer goed, na een jaar worden we nog regelmatig nageroepen met Lizoe of een variant hier op. Sebastiaan vond de oplossing ! "Nu begrijp ik het", riep hij opeens en uit volle borst klonk: "we yishu a merry christmas, we yishu a merry christmas". En die houden we er in ! Hartsvriendin zegt dus gewoon "Jies", en we begrijpen elkaar ! Begrijp me goed, multi culti is natuurlijk niet de oplossing voor adoptie acceptatie, maar ik vind het een heerlijke positieve steun. Het doet me goed dat mijnKanjer zo lekker zwemt in dit gekleurde warme bad. Als ik hoor dat Yishu trots is op haar mooie Chinese gezichtje, maar wel liever de Surinaamse benen en armen van Blessing heeft en dit oplost met veel zwarte modder...., dan ben ik gewoon even heel gelukkig. Geen nadelen ? Eigenlijk nog niet. Natuurlijk is het teleurstellend dat jouw moeder niet kan invlechten en ik ben benieuwd wanneer we op zoek moeten naar een hoofddoekje, maar met een dosis humor en gewoon niet moeilijk doen kom je een heel eind ! Niet verwacht, maar een mooi geschenk: Multi Culti ! Voordat u nu allemaal naar Almere verhuist nog even dit.... Almere is ook de stad van bouwverkeer en scootmobiels. Heel veel scootmobiels ! Met kinderzitjes voor, kinderzitjes achter en/of speciaal mandje voor de hond. Oh ja, die kleine 45 km autootjes zie je ook steeds meer. Kortom, iedereen woont in Almere ! Welkom !